Van polonaise tot punk: Noorderslag laat horen en zien hoe 2026 klinkt

2 dagen geleden 3

Press play voor feest. Popfestival Noorderslag is nog maar net begonnen of de grootste zaal van de Oosterpoort in Groningen staat al aan. Geen voorzichtig akkoord, geen fluisterstem, maar volkspop. Handen in de lucht, meezingen. De zaal besluit collectief dat subtiliteit vandaag later komt. De opmars van het volkse genre is onstuitbaar, ook hier. „Een beetje Frans, een beetje Duits” – daar staan volksrapper Donnie en volkszanger Frans Duijts.

Hoort dit soort artiesten thuis op een festival voor nieuwe Nederlandse muziek? Noorderslag zegt volmondig ja. Al veertig jaar wordt dit winterweekend in Groningen de temperatuur van de Nederlandse pop gemeten, en de hitlijsten staan nu eenmaal vol met volkspop. Volksartiesten vullen niet alleen cafés en feestpleinen, maar zijn ook de hitlijsten en streamingdiensten gaan domineren.

Daarom rolt in Donnies feesthoek, Party Comité genaamd, al snel de polonaise uit: sjok sjok, hoempapapa gaat het door de Grote zaal. „Lekker ouwe”, grijnst Donnie. „Een grote eer om hier te zijn.” Maar hij doet er nog een schepje bovenop: de rij wordt langer, groter, ‘mythischer’ van Groningen naar Amsterdam bij ‘Schultenbräu’, samen met volkszangeres Senna. De halve zaal verandert in een trein.

Het is onversneden escapisme en het werkt. Volkspop manifesteert zich hier allerminst als curiositeit, knipoog of guilty pleasure

„Moët dat nou?” vraagt Robert van Hemert zich af in zijn catchy hit. Ja, dat moet nou. En dan moet de ‘Engelbewaarder’ van Marco Schuitmaker nog komen. Nog voordat het festival goed en wel begonnen is, is campy Hollands in Groningen salonfähig.

Het is onversneden escapisme en het werkt. Volkspop manifesteert zich hier allerminst als curiositeit, knipoog of guilty pleasure. En dat succes verder reikt dan deze zaal, blijkt bij de jonge ster Samuel Welten, die zijn directe volkspop moeiteloos combineert met de taal van een nieuwe generatie.

Concert van Samuel Welten op Noorderslag.

Vrouwen met ballads en bangers

Maar wie denkt dat Noorderslag 2026, een levenslustige jubileumeditie zaterdagavond met bijna vijftig acts in negen zalen in de Oosterpoort, alleen maar glitter en confetti is, moest even doorlopen. Want wat biedt het komende nieuwe Nederlandse popjaar nog meer? Dat bleek voor een gretig publiek bij welke act ook.

Vrouwen met ballads en bangers bijvoorbeeld – ze zijn ruim gesorteerd. Een ontdekking is zangeres Jet van der Steen die het podium opstapt met een halve verontschuldiging: „Voor velen ben ik vast een nieuw gezicht”, zegt ze. „Maar mijn stem ken je misschien wel van dat KWF-liedje: ‘Ik bouw een huis’. Een fraaie ballad, maar ze komt niet om te troosten. Jet serveert vooral hitgevoelige, glimmende dancepop. ‘Lucifer’ knalt door de zaal. Welkom op mijn feestje – je staat er al middenin. Vanaf de eerste noot staat er geen belofte, maar een volwaardige artiest.

En zo zijn er meer popvrouwen die moeiteloos schakelen tussen kwetsbaarheid en kracht. Ballads die je even stilzetten, meezingers die je weer lostrekken uit jezelf. De hyperpop van Ida stuitert in de kelder van Oosterpoort. In een laag donker bovenzaaltje zweeft ondertussen het liedje van Tjels over verslaving.

Concert van Jet van der Steen op Noorderslag.

Afgeladen zalen trekken de headliners op het grote podium. Rapper Jonna Fraser, zangeres Bente en zanger Antoon bekronen hun grote doorbraken, vieren nieuwe albums en de tours die nog in aantocht zijn. Ook hier valt vooral hun feestdrift op, in hun sets vol hits plus enkele nieuwe nummers. Van zowel Jonna Fraser als Antoon moet iedereen naar de grond zakken en opspringen. Een serieuze Bente roept haar recente show in Carré in herinnering: groei, doorstoten.

Recht tegenover het lichte duikt ook veel punkrock op, in alle vormen die je je kunt voorstellen. Ook dit is natuurlijk ontsnappen, maar dan met de vuisten iets hoger en de ellebogen iets scherper. De superjonge Crybabies met de meest punky looks van iedereen brullen over een fake-ID. De feestpunkers TaxiTaxi spelen met gimmicks en zelfspot. Neem hun circlepit van rond deinende mensen, net een kom vol goudvissen toch?

Zeer in trek: de shoegazers van Honey I’m Home. Voor hun gelaagde, stevige gitaren onder een dromerige zanglijn staat een lange rij. Later dit jaar staan ze op het Amerikaanse SXSW; op Noorderslag laten ze overtuigend horen waarom die stap logisch is. En met Fellatio is ook de Rotterdamse underground het festival binnengetrokken. Het zelf uitgeroepen ‘punk-post-penis-krautrock’-trio trekt zich niets aan van conventies en overtuigt in Groningen als een malle.

Concert van Jonna Fraser op Noorderslag.

Tegenover het lichte duikt ook veel punkrock op. Ook dit is ontsnappen, maar dan met de vuisten iets hoger en de ellebogen iets scherper

Een nieuw bandje om echt in de gaten te houden: de broeierige Indo-electro van Naga Kirana voert diep mee. Andere acts gun je nog wat tijd om zich nog wat te ontwikkelen. Of hun zenuwen spelen parten. Zoals rapper Def die zich pas tegen het einde van zijn set kan ontspannen. In een zachter mainstream hoekje met weinig experiment, of rafelranden van de Kleine Zaal schuilen acts als Micha en Jack & the Weatherman. Aardig, maar niet zo spannend. De paradox van een jonge band als Nachtwacht, die überzachte yachtrock maakt die glanst als nat asfalt, springt er meer uit.

Maar uiteindelijk zijn het vooral de acts met veel energie die deze bonte editie van Noorderslag kleur geven. Een voorbode van het popjaar 2026: hen zien we straks volop terug op de festivals.