In haar beste scènes toont cabaretier Isabelle Kafando (bekend van n00b) lelijk maar begrijpelijk mensengedrag

ROF DRAAIMUND is de titel van de eerste cabaretsolo van actrice en cabaretier Isabelle Kafando (26). Al snel maken we kennis met dit karakter: een man van kapitalen, een comedian zonder humor en gevoel voor subtiliteiten. „Wij mannen willen maar vier dingen! Bier, seks, pizza en dat wijven hun bek houden tijdens Studio Sport!” Een op het oog enkel vreselijk type. En zo laten de meeste door Kafando gespeelde personages zich vooral van hun lelijke kant zien.

Wat stijl en toon betreft gaat Kafando verder waar ze gebleven was met n00b, het cabaretduo dat ze vormde samen met Laura Bakker. Dit duo won in 2021 het Amsterdams Kleinkunst Festival en maakte tot dusverre één (bejubelde) voorstelling: snel sketchcabaret, goed geacteerd, grof, vol tragische en ergerniswekkende figuren.

Lees ook

IJzersterk cabaretdebuut vol varianten van klootzakken en ploeteraars

In haar solodebuut volgt Kafando eenzelfde formule. De verschillende op zichzelf staande scènes worden abrupt begonnen of afgebroken middels harde schakels of leuke, op stevige beat gezongen/gerapte muzikale intermezzo’s. Opnieuw is zonneklaar dat Kafando een goede en leuke actrice is, die ook nog goed kan zingen. Maar ondanks dat ze blijk geeft van veel leuke ideeën, weet ROF DRAAIMUND minder te boeien dan Kafando’s eerste voorstelling met n00b.

Dit komt doordat te veel van Kafando’s personages veel vragen van je vermogen om begrip op te brengen voor hun gedrag. Zoals een vrouw die alleen met ene David ‘bevriend’ is vanwege de leuke voordeeltjes die dit met zich meebrengt (zoals zijn vakantiehuis in Frankrijk). In een telefoongesprek begint de vrouw poeslief, maar ontsteekt al snel in buitensporige furie zodra blijkt dat de sullige David dit keer niet over zich heen laat lopen, en zíjn huis niet laat uitlenen voor een feestje tot diep in de nacht, waarbij híj maar even plaats moet nemen in het café aan de overkant. Het is nog best grappig wanneer de vrouw zinnen zegt als: ‘Je hebt je zó onttrokken aan de realiteit dat je je gewoon totaal niet meer kan inleven in mij!’ Maar wanneer er in een personage eigenlijk niets sympathieks te bespeuren valt, heb je op den duur steeds minder zin om naar zo iemand te luisteren of er om te lachen.

In Kafando’s beste scènes schijnt precies voldoende door dat vreemd of onuitstaanbaar gedrag een schild is tegen het tonen van kwetsbaarheden. Zoals een comedian op zoek naar een relatie maar zonder enig benul hoe hij met vrouwen moet omgaan, die op het podium louter de plank misslaat en zijn eigen onzekerheid probeert te overschreeuwen. Of een grappige scène over een vrouw die excessief verdrietig is omdat een vriendin aan de haal is gegaan met háár ‘crispy chili-olie’; een product dat ze had geclaimd als van haar, háár identiteit, zodat ze ook iets speciaals had, en niet langer hoefde te denken dat ze enkel normaal en dus saai was. Op deze momenten toont Kafando lelijk (en grappig) gedrag, maar óók mensen met wie je kan meevoelen.

Lees ook

Nieuw vrouwelijk cabaretduo n00b: ‘Iedereen is een loser. Dat kan ook powerful zijn’