Even zweeg heel Dakar om daarna te ontploffen van vreugde

1 dag geleden 2

God is Senegalees, Ibrahima Gaye weet het zeker. Met een grijns die van zijn gezicht lijkt te breken, knielt de 51-jarige beveiliger voor de televisie die speciaal voor de gelegenheid op straat is getild, kabels bungelend vanuit een naastgelegen garagedeur. Een gebedje na misschien wel de meest knotsgekke finale in de geschiedenis van de Africa Cup of Nations lijkt op zijn plaats.

Dat Senegal deze finale zou winnen van Marokko, vrij letterlijk ín het hol van de Leeuwen van de Atlas, daar waren Gaye en de om hem heen verzamelde collega’s vooraf stellig van overtuigd. En niet alleen zij. Al sinds de vroege ochtend klonken de straten van de Senegalese hoofdstad Dakar alsof de trofee, Senegals tweede in vier jaar tijd, al binnen was.

Maar na een afgekeurd doelpunt van Senegal en kort daarop een penalty voor Marokko, met nog een amper een minuut speeltijd op de klok, had de kakofonie van vuvuzela’s, claxons en vuurpijlen plaatsgemaakt voor stilte. Ook hier in de volkswijk Ouakam. ,,Voleur!” klonk het slechts getergd richting de televisie met daarop de scheidsrechter in beeld. Dief.

Gelukkig is God Senegalees, vloog Marokko’s penalty recht in de handen van keeper Édouard Mendy en maakte middenvelder Pape Gaye het af met een loepzuiver doelpunt. Nog voor deze op hun televisiescherm te zien was, rende beveiliger Gaye al juichend over straat: die had de aanstaande verlossing meegekregen via de radio, die hij simultaan afspeelde op zijn telefoon.

Uitzinnige menigte

Als een klein half uur later het fluitsignaal klinkt en Senegal zich, inderdaad, opnieuw de winnaar van de Afrika Cup mag noemen, ontploft de West-Afrikaanse kuststad. Uit alle hoeken en huizen stromen mensen naar buiten terwijl auto’s en scooters behangen met vlaggen in een rotvaart voorbij scheren. De vuvuzela’s zijn in al hun glorie terug, evenals de fluitjes, claxons en vuurpijlen.

Bij het Monument van de Afrikaanse Renaissance, een ruim vijftig meter hoog gevaarte dat op een heuvel boven de stad uittorent en waar duizenden supporters zich om een groot scherm hebben verzameld, kleurt de hemel paars en groen door siervuurwerk.

Fans kijken bij het Afrikaans Monument van de Renaissance op groot scherm naar de finale van de Afrika Cup tussen Senegal en Marokko.

,,We zijn zo trots”, grijnst de 29-jarige Saye Mbong die vlakbij het monument met haar vriendinnen naar de uitzinnige menigte kijkt die voorbijtrekt. ,,Het was geen gemakkelijke wedstrijd, maar we hebben nooit het vertrouwen verloren.” Ook de vriendinnen, net als ruim 95 procent van Senegal moslim, zien in de winst van hun ploeg de hulp van bovenaf. Allah heeft hen deze overwinning gegeven, zegt informatica-student Adama Faye stralend. En oké: ,,Ook Sadio Mané.”

Mané onbetwiste ster

De tweevoudig Afrikaans voetballer van het jaar toonde zich deze Afrika Cup wederom de onbetwiste ster van het Senegalese team en een smaakmaker van het toernooi. Het verlossende doelpunt kwam deze finale dan misschien niet van hem, zoals in 2022 tegen Egypte het geval was, maar de Al Nasr-speler (voorheen Liverpool) was zoals zo vaak wel de sleutel in het spel van Senegal.

Ditmaal onder meer door als plaatsvervangend captain de gemoederen tot bedaren te brengen en zijn team weer terug te halen dat na de onder betwistbare omstandigheden aan Marokko toegewezen penalty boos van het veld was gelopen. ,,Dit is voetbal”, zei hij achteraf tegen journalisten. ,,Sommige beslissingen zijn juist, anderen niet. Maar de hele wereld kijkt naar ons. Dan is het niet fair om niet te spelen.”

Mede dankzij Mané groeide Senegal de afgelopen jaren uit tot één van de beste teams op het continent, met alleen Marokko voor zich op de wereldranglijst (nummer 11 tegen nummer 19). Dat maakte dit ook tot de door velen gedroomde slotwedstrijd van het toernooi. Had Marokko daarbij het thuisvoordeel, Senegal had de ervaring: van de afgelopen vier Afrika Cups, stond Senegal drie keer in de finale (in 2019, 2022 en nu weer in 2026). Iedere keer was Sadio Mané daarbij.

Fans in Dakar vieren de overwinning van Senegal in een scheurende auto.

Als het aan de inmiddels 33-jarige vedette zelf ligt, was dit wel zijn laatste, zo zei hij na de halve finale tegen Egypte. Daarmee hintte Mané ook op een einde van zijn carrière in de nationale ploeg, na het wereldkampioenschap in de Verenigde Staten komende zomer. Het vorige WK, waarvoor Senegal zich eveneens wist te kwalificeren, miste hij op het laatste moment door een blessure.

Grote sterren en nieuw talent

Bondscoach Pape Thiaw denkt daar anders over: ,,Een heel volk staat achter hem en zij willen hem graag zien doorspelen”. De aanvaller past dan ook naadloos in de strategie van oud-international Thiaw, wiens ploeg een mix is van grote sterren als Mané, Édouard Mendy en Kalidou Koulibaly en nieuw talent met ervaring binnen Europese clubs, onder wie de 17-jarige Ibrahim Mbaye, die uitkomt voor Paris Saint-Germain

,,Mané is een monument”, beaamt Yaya Mané (geen familie), van pet tot broek in het groen-geel-rood van de Senegalese vlag gestoken, enkele uren voor de finale. Al sinds de ochtend zit de 37-jarige vastgoedondernemer samen met zijn broers en zussen op plastic stoelen onderaan het Renaissance-monument om zeker te zijn van een goede plek voor het scherm.

Over de uitkomst was het gezelschap toen al heel stellig. ,,Nous sommes des lions”, wij zijn leeuwen, zegt Mané. ,,Wij kennen alleen de overwinning.”

De journalistieke principes van NRC

Lees het hele artikel