In het sportwalhalla van Zuid-Nederland verbindt Joop alles en iedereen

Het was al even geleden dat ik Joop Petit had ontmoet, en misschien deed het me daarom zo goed hem weer te spreken. Misschien was het de rondleiding die hij me gaf door zijn sportcomplex Watersley bij Sittard. Misschien waren het de verhalen die hij erover vertelde. Of misschien was het gewoon omdat Joop een bruistablet is.

U kent de theorie van de bruistablet versus de zuigtablet wel toch? Bruistabletten zijn mensen die bruisen, waar de goede zin vanaf spat, waar je energie van krijgt. Zuigtabletten zijn het tegenovergestelde. Dat zijn types die als dementors, de griezelige Harry Potter-wezens, alle energie uit je zuigen. Ik weet zeker dat u ze ook tegenkomt.

Joop is al jaren bezig een oud kloostercomplex om te toveren tot hét sportwalhalla van Zuid-Nederland. En niet alleen dat. Hij verbindt er alles en iedereen aan elkaar, omdat er volgens hem meer oplossingen dan problemen zijn.

Honderdzestig topsporters en sporttalenten wonen nu in de gebouwen op de heuvel net buiten Sittard, uit 25 landen. In het gerenoveerde klooster zitten fysiotherapeuten, orthopeden, voedingsdeskundigen, mental coaches, er is een krachthonk – alles wat een sporter maar nodig kan hebben. Maar dit hele netwerk zit er niet alleen voor de sporters. Ook inwoners van Sittard maken er gebruik van.

Joop heeft een pumptrack (dat noemden we vroeger een crossbaan, met van die heuvels en kombochten) laten aanleggen, hij heeft het NK wielrennen 2023 gehost, met de finish op zijn park. Hij heeft eigen teams met talenten die in internationale competities uitkomen. En op zijn terrein wonen dertig alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Ik knipper met mijn ogen als Joop dat vertelt. Dat verhaal kende ik nog niet. Wonen die er nu?

Ja, vertelt Joop, ze wonen er nu bijna een jaar. Indachtig Sifan Hassan die het hardlopen ontdekte toen ze in Leeuwarden in een asielzoekerscentrum woonde en mocht meetrainen met atletiekvereniging Leonitas om de verveling en ellende die ze voelde tegen te gaan, besloot Joop bewust zo’n omgeving te creëren. Om dertig kinderen tussen de veertien en zeventien een betere toekomst te bieden.

Het was wel even onderhandelen met het COA, want zulke kleine groepen op deze manier huisvesten is niet gebruikelijk. Maar het lukte. Vanuit de sporters op Watersley waren er twee met vragen over de komst van de asielzoekers, vanuit de buurt protesteerde niemand. Er kwamen vooral mensen helpen, als fietsenmaker, of bij het aanleggen van tuintjes.

De talentbegeleiders op Watersley zijn met de kinderen op zoek gegaan naar de sport die ze het leukst vinden. Sommigen doen aan mountainbiken, anderen aan wegwielrennen of hardlopen. Er zijn ook voetballertjes die zich hebben aangesloten bij de lokale vereniging. Een jongen had geen zin in sporten, maar wilde wel graag leren koken. Hij is nu in opleiding in de keuken van het hotel op Watersley.

Sport is een uitlaatklep, vertelt Joop. Het houdt de jongeren weg van verveling, van drank, drugs, gokken. De kinderen gaan allemaal naar school, en als er strubbelingen zijn tussen etnische stromingen, dan wordt dat opgelost met praten. Dat kan, in zo’n kleine groep. Daar waar er in grotere asielzoekerscentra vijftig tot zeventig incidenten per kwartaal zijn, had Joop er één. Het COA kon het nauwelijks geloven.

Waarom het altijd alleen maar over ellende met asielzoekers gaat, en niemand hierover bericht? Ach ja, goed nieuws is geen nieuws. Joop lacht: laat mij m’n plannen maar gewoon uitvoeren. En wie weet, droomt hij, vind ik zomaar de nieuwe Sifan Hassan.