Die eeuwige grafrust klinkt aanlokkelijk. ‘Waarom zou jíj de baas willen spelen over míjn botten?’

Ik wil namelijk te zijner tijd op een natuurbegraafplaats begraven worden. Op een lekker rustig plekje, zónder oerlelijk grafmonument en mét eeuwige grafrust. Vooral die eeuwige grafrust klinkt aanlokkelijk.

Een jaar of wat geleden stond ik eerste rang bij een grafruiming. Een graafmachine in de druilerige regen, mannen die vanuit de groeve botten opdiepten, in een jutezak stopten, het geheel richting knekelput reden en dokkerdedokkerdedok – daar gingen de restanten van mevrouw Y.