Bakfietsmoeder

Uiteraard wil ik niemand nodeloos ongerust maken, maar misschien wordt het toch hoog tijd voor de ongemakkelijke vraag: bent u een man van boven de 70 jaar en fietst u nog steeds graag, zelfs zonder helm?

Ja? Dan is het goed om te weten dat vorig jaar de meeste dodelijke slachtoffers vielen onder mannelijke fietsers van boven de 70 jaar met hoofdletsel als belangrijkste doodsoorzaak. Het zijn feiten die te denken geven, zeker als je, zoals ik, nog steeds in een druk deel van Amsterdam woont.

Het was voor mij al eerder reden om mijn fiets aan een jongere generatie af te staan, ook al zat die er niet écht op te wachten, omdat het geen elektrische fiets was – en dan tel je als fiets niet meer mee. Ook op een e-bike ben je trouwens niet erg veilig: 41 procent van de verongelukte fietsers zat op zo’n fiets.

Ik ken dappere vrouwen van 85 jaar die zich nog per fiets in het woelige Amsterdamse verkeer storten. Zoveel heldhaftigheid kon ik niet meer opbrengen. Sinds ik alleen woon ben ik te veel beducht voor praktische gevolgen van een ongeluk, want wie moet nu thuis mijn bloes dichtknopen als ik op het fietspad een pols heb gebroken?

Betekent dit dat ik sindsdien als voetganger in Amsterdam van alle zorgen ben bevrijd? Eh…néé. Daarvoor bestaat er te veel dreiging van auto, scooter, fatbike en, jawel, de fiets. Vooral in de binnenstad moeten voetgangers vaak met alle gevaren van dien over de straat lopen omdat de stoepen worden versperd door fietsen en bloembakken. Hebben ze dat overleefd, dan belanden ze bij het gevaarlijkste domein: het zebrapad.

Daar is geen voetganger zijn leven zeker. Wat te doen? Oversteken omdat je zogenaamd voorrang hebt? Regel dan eerst even een goede ziekteverzekering. Automobilisten willen nog wel stoppen, maar fietsers rijden in vliegende vaart door alsof de dood niet jou, maar hén op de hielen zit. De enigen die soms nog willen vertragen, zijn vrouwen van middelbare leeftijd, die misschien compassie met je hebben omdat ze toevallig zelf net op weg zijn naar hun versleten ouder(s) in het verpleeghuis.

In dit verband moet mij nog iets anders van het hart. Er wordt veel, en terecht, gewaarschuwd voor het gevaar van de oprukkende fatbike op het fietspad. De fatbike is het ideale vervoermiddel voor de luie, vette mens. Toch mogen we de fatbike niet het enige gevaar op het fietspad noemen. Wat te denken van de elektrische bakfiets, vaak bereden door toegewijde moeders met hun kraaiende kroost vóór zich in de bak? Die moeders kunnen in volle vaart en met royale bochten over de fietspaden zwieren, alsof ze zich van geen gevaar bewust zijn.

Onlangs werd ik op de zebra bijna geschept door zo’n moeder, toevallig juist op de plaats waar een bekende schrijver zijn zoon door een verkeersongeval had verloren. Met een voor mijn doen spectaculaire sprong kon ik me nog net in veiligheid brengen. In één opzicht was dat jammer. Het was zo’n aardige kop boven dit stukje geweest: ,,Bakfietsmoeder doodt columnist.’’