World Press Photo-winnaar Carol Guzy: ‘Ik hoop dat mijn foto’s een wake-upcall zijn’

19 uren geleden 3

De Amerikaanse fotograaf Carol Guzy (70) is zo toegewijd aan de onderwerpen die ze volgt en de verhalen die ze maakt dat ze donderdag niet in Amsterdam was om de World Press Photo voor foto van het jaar in ontvangst te nemen. Ze bleef liever in New York, waar ze al maanden elke dag een rechtbank bezoekt om vast te leggen hoe agenten van de vreemdelingenpolitie ICE migranten arresteren die komen opdagen voor een hoorzitting over hun immigratiestatus. Haar prijswinnende foto toont meisjes die zich wanhopig vastklampen aan hun vader, een migrant uit Ecuador, terwijl hij na de hoorzitting wordt opgepakt.

Daarom geeft Guzy interviews via Zoom vanuit New York, waar ze al die tijd couchsurft bij vrienden omdat ze zo’n lang verblijf in een hotel niet kan betalen. „Ik ben zo blij dat dit belangrijke verhaal erkenning krijgt”, zegt Guzy, een ingetogen vrouw met grijs haar. „Want het betreft een situatie die sluipenderwijs steeds verder escaleert. Ik hoop dat mijn foto’s een wake-upcall zijn voor mensen om op te letten en zich af te vragen of dit is wie wij zijn als natie. Natuurlijk hebben mensen hiervoor gestemd. Het is voor velen niettemin verontrustend dat dit gebeurt in een gerechtsgebouw, waar mensen naartoe gaan voor een eerlijk proces.”

Ik hoop dat mijn foto’s een wake-upcall zijn voor mensen om op te letten en zich af te vragen of dit is wie wij zijn als natie

De rechtbank in New York die Guzy bezoekt, is de enige in de VS die toegankelijk is voor de pers. Dat is te danken aan een petitie van een advocaat, die aantoonde dat twee gangen van het rechtsgebouw behoren tot de publieke ruimte en dus voor iedereen toegankelijk zijn. „In andere federale rechtbanken heb je die mogelijkheid niet”, zegt Guzy. „Daarom is het essentieel dat we daar mensen hebben. Veel fotografen komen en gaan, maar sommigen zijn er elke dag. We staan urenlang te wachten in de gangen, samen met de ICE-agenten, en dan is de aanhouding binnen minuten voorbij. Daar ontmoette ik enkele migrantengezinnen die ik al maanden volg. Met een ervan ben ik mee terug naar Ecuador gegaan.”

De winnende foto is deel van een serie. Was u verbaasd dat die won?

„Nee, het is een erg krachtig moment. De wanhoop van die jonge meisjes roept diepgewortelde emoties op bij de kijker. Ze klampen zich vast aan hun vader, maar ze kunnen zijn detentie niet voorkomen. Het is zo aangrijpend en triest. Ouders en kinderen hebben natuurlijk een sterke, instinctieve band. Ik ben mijn vader verloren toen ik zes was, dus ik begrijp goed wat een eeuwig gat de afwezigheid van een ouder slaat in een kinderhart. Ik identificeer me met die meisjes, en dat geldt waarschijnlijk voor iedereen die geraakt wordt door dit soort foto’s.”

De jury twijfelde tussen de winnende foto en een andere foto uit de serie van een meisje met zware boeien om. Kun je daar iets over vertellen?

„Die foto ging het meest viraal. Haar naam is Grace. Zij en haar kind huilden. Een bewaker kwam naar hen toe om te helpen en barstte ook in tranen uit. Het was zo’n teder moment van menselijkheid en empathie, en dat van een man in uniform. Die foto heeft veel mensen geraakt. Dus toen World Press Photo belde, dacht ik dat die had gewonnen.”

Hoe verhoudt dit project zich tot de rest van uw lange carrière?

„Ik ben nu een freelancer, de slechtste freelancer ter wereld, hoewel ik nu wel de vrijheid heb om zes maanden door te brengen in een rechtbank. Maar ik heb mijn hele carrière bij kranten gewerkt: The Miami Herald en The Washington Post. Dus ik deed overal verslag van: van de paasviering tot conflicten en natuurrampen. Maar ik heb me altijd geconcentreerd op humanitaire kwesties en sociale gerechtigheid. Langlopende projecten zijn mijn kracht. Mijn doel is altijd om een verhaal meer diepgang te geven. Daarom steek ik er graag veel tijd in. Ik heb medelijden met jonge fotografen, want die hebben niet de luxe en de middelen om zoveel tijd aan een verhaal te besteden als ze eigenlijk zouden moeten.”

Hoe gaat uw de prijs vieren?

„Ik ben natuurlijk dolblij dat ze deze foto hebben gekozen. Maar het is moeilijk om te vieren als zoveel mensen lijden. Ik denk dat ik vanavond een drankje ga doen met de rechtbankfamilie. Ik heb een sterke band opgebouwd met andere fotografen die dit verhaal al heel lang volgen. Hopelijk gaan we gewoon blij zijn dat het weer in de schijnwerpers staat.”