In een roes speelt AZ de pijn van vorig jaar weg: spectaculaire 5-1 zege in bekerfinale op NEC

2 uren geleden 1

Het is het beeld in blessuretijd, kort na het subtiele lobje van Kees Smit waaruit de 4-1 valt, dat beklijft. De goal is de beslissing in de bekerfinale tegen NEC, voor zover die nog niet beslist was. Middenvelder Peer Koopmeiners, 25 jaar en exponent van de AZ-jeugdopleiding, wordt geknuffeld door coach Lee-Roy Echteld. Deze is voor jou, lijkt hij te zeggen.

Koopmeiners maakte in 2025 een fout in de extra tijd van de bekerfinale tegen Go Ahead Eagles. Met een soort fopduik vloog hij naar de grond, in de hoop een vrije trap mee te krijgen. Maar de bal kwam tegen zijn hand, waarop Go Ahead een strafschop kreeg. Dat maakte uit de penalty gelijk en won de finale uiteindelijk na de strafschoppen.

De pijn daarover zat nog diep bij AZ, bleek de afgelopen weken in aanloop naar de bekerfinale. Zondagavond, na de 5-1 zege op NEC, kwam die andermaal naar boven. „Die wond was nog niet dicht. Die kan nu wel dicht en daar gaan we iets heel moois overheen plakken”, zei Koopmeiners tegen ESPN. „Trauma weg.”

Een obsessie

De jaren zonder prijs groeiden bij AZ langzaam uit tot een obsessie – in 2013 won de club met de KNVB-beker voor het laatst iets. „Dertien jaar lang zonder prijs is lang, hopelijk stopt dat vandaag”, zei de Amerikaan Jozy Altidore vooraf in de Kuip bij ESPN – in 2013 scoorde de spits voor AZ in de finale tegen PSV.

NEC, de club van het moment, tegen AZ, de club van de lange termijn, was een bijzonder open, intens gevecht. NEC miste het ritme en energie die de ploeg dit seizoen in veel wedstrijden zo onderscheidt. Het krijgt in de eerste helft nog wel enkele kansen, zoals na een kwartier, als Sami Ouaissa uitbreekt op de rechterflank en de jonge, Franse ontdekking Noé Lebreton vrijkomt – maar zijn inzet gaat naast.

AZ oogt evenwichtiger. Het lukt de Alkmaarders om de compromisloze offensieve tactiek van NEC effectief te neutraliseren door hoog op het veld agressieve druk uit te oefenen. En door net als NEC ook regelmatig een directe lange bal te spelen. Het middenveld is grotendeels in handen van het AZ, sterk bezet met Jordy Clasie, Smit, Peer Koopmeiners en verkapte rechtsbuiten Sven Mijnans.

Jordy Clasie, aanvoerder bij AZ, zet de toon. Na een maandenlange voetblessure keerde hij kort voor de bekerfinale terug. Er was, zo vertelde hij vorig weekend, enkele weken eerder een „wonderinjectie” geplaatst in zijn voet. „Dat heeft heel goed uitgepakt.” Vorig jaar miste hij de finale nog vanwege een spierblessure.

Met de ervaring van Clasie is AZ stabieler, robuuster. Hij lijkt na acht minuten een signaal af te geven, met een harde tackle op de rechterenkel van Lebreton waarvoor hij geel krijgt. Schitterend is zijn afstandsschot na zo’n 25 minuten, vol op zijn rechterwreef, hard op de lat.

Clasie breekt het duel open, juist in een fase dat het nog aftasten is. Als de aanval na zijn uithaal doorloopt volgt nog een grote kans voor AZ-back Elijah Dijkstra, NEC-doelman Jasper Cillessen redt knap met zijn rechterhand.

Het is de inleiding op veel moois voor AZ. Dat krijgt vijf minuten later een vrije trap op een aantrekkelijke plek. Die lijkt ingedraaid te worden, Sven Mijnans en Koopmeiners overleggen hoe te nemen. Bijna geruisloos wordt bal slim naar links naar vleugelspeler Ro-Zangelo Daal gespeeld. NEC wordt totaal verrast. Daal dribbelt simpel Tjaronn Chery voorbij, het strafschopgebied in, zijn pass komt via een paar benen bij linksback Mees de Wit, die in de open hoek schiet: 1-0.

Weer geen prijs voor NEC

Het is illustratief voor het gebrek aan scherpte bij NEC, nooit zichzelf deze fraaie zondagavond in de Kuip. De achterban was opnieuw verwachtingsvol afgereisd voor de zesde finale in de clubhistorie, en alweer de tweede in de laatste drie jaar (in 2024 werd verloren van Feyenoord).

„Ik wil niet voor de zesde keer een finale verliezen”, had ondernemer en miljardair Marcel Boekhoorn, al jaren geldschieter van NEC, vooraf nog tegen Voetbal International gezegd.

Dat gebeurde dus wel. Zelfs in het beste seizoen in de clubhistorie, onder leiding van extreem aanvallende coach Dick Schreuder, weet NEC niet af te rekenen met het feit dat het nog geen prijs op het hoogste niveau heeft weten te winnen. Zes bekerfinales, geen enkele keer champagne.

De tweede helft van AZ is buitengewoon – ze blijven rennen, onmetelijk groot als de ruimtes zijn die NEC weggeeft. Dat verliest halverwege de tweede helft rechts voorin de bal, Smit speelt tot dan toe slordig, maar neemt nu snel en goed over. Hij stuurt invaller Isak Jensen diep, die geeft af op Mijnans. Met links maakt hij feilloos af in de hoek, geholpen door een lastige stuit. Hij doet het allemaal voor de eigen aanhang, euforisch zo oppermachtig als AZ is.

AZ lijkt bevrijd. Het zou in totaal vier goals maken voor de eigen fans, in een roes van minder dan een half uur. Elke keer vanuit een razendsnelle omschakeling. Onder wie ook Koopmeiners, hij wordt diep gestuurd, maakt met een prachtig stiftje de 3-0. „Dit kan niet meer fout gaan”, roept een van de twee lokale radiocommentatoren van NH uit Noord-Holland na Koopmeiners’ doelpunt.

Het lijkt nog heel even spannend te worden als NEC via invaller Koki Ogawa uit een hoekschop 3-1 maakt – hoog boven iedereen kopt hij binnen.

Maar NEC, dat nauwelijks meer verdedigt, geeft zoveel ruimte weg dat tegengoals niet kunnen uitblijven. Via Smit (4-1) en Troy Parrott (5-1) loopt AZ verder uit en spoelt het zo de pijn van vorig jaar overtuigend weg.

Lees het hele artikel