De kansel is geen podium, vindt Klaas Vos. ‘Preken is als schilderen van plafond waar je amper bij kan’

Ter voorbereiding van een filmografie van nog steeds een van onze beste cineasten, Bert Haanstra, sprak ik met de schalkse Albert Mol, in de jaren zeventig landelijk beroemd geworden met zijn deelname aan het televisieprogramma Wie van de drie. De schriele Mol, die zijn loopbaan begon als danser buiten ons land, speelde in twee films van Haanstra een aansprekende hoofdrol. Zijn rol als dirigent Schalm in Fanfare betekende zijn doorbraak bij het grote publiek. 

In zijn verbouwde boerderijtje in het Gelderse Laren vertelde Mol schaterend en met twinkelende ogen dat hij, toen de film uitgekomen was, zich een aantal avonden verdekt opstelde bij de uitgang van een grote Amsterdamse bioscoop om de reacties van het uitstromende publiek te vernemen. ‘Die Albert Mol, wat was die goed zeg’, hoorde hij dan. ‘Heerlijk, meneer Vos, ja ijdelheid kent geen tijd.’